Burn out Haarlem
In de informele zorg kan een zieke aangeven dat hij zich niet goed voelt, dat hij zijn belangstelling voor het leven heeft verloren, of dat hij last heeft van aanhoudende hoofdpijn of nekpijn. In de formele zorg worden dezelfde symptomen aangegeven, maar ook geheugenverlies over het verleden, onvermogen om de maaltijd te wegen, onvermogen om de lichaamstemperatuur onder controle te houden, symptomen van pernicieuze anemie, aanhoudende koorts, enzovoort.
Bij informele zorg adviseert de zieke de zorgverlener meestal over zijn dagelijkse behoeften, met name het eten en de dagelijkse rust, door te zeggen dat hij zijn eetlust heeft verloren, niet zelf kan koken, moe is en iemand nodig heeft om boodschappen te doen en in de tuin te werken. In de formele zorg zal de zieke aangeven dat hij zijn geheugen kwijt is, erg moe is en iemand nodig heeft om boodschappen te doen en in de tuin te werken. De arts gaat er dan van uit dat de patiënt in feite in slechte gezondheid verkeert en neemt dienovereenkomstig maatregelen.
Een persoon in slechte gezondheid kan deelname aan informele zorg weigeren, terwijl formele zorg volledige deelname vereist. Als u de zorgverlener bent, moet u echter een open-deur-beleid blijven voeren en bereid zijn de patiënt te helpen zijn wensen rechtstreeks kenbaar te maken. Het kan zijn dat de patiënt zijn eigen wensen niet begrijpt, maar u moet ervoor zorgen dat ze begrepen worden.
Bij formele zorg neemt u de volledige verantwoordelijkheid voor het welzijn van de patiënt op u. De verantwoordelijkheid voor wat er daarna gebeurt, wordt gelijkelijk verdeeld tussen de patiënt en de verzorger. Dit is met name van belang voor de familie, die eventueel de ondersteunende zorg voor de patiënt moet voortzetten.
In de informele zorg ligt de beslissingsbevoegdheid bij de patiënt. De patiënt of degenen die voor hem of haar optreden, beslissen en handelen. Dit verschilt van de beslissingsbevoegdheid in de ziekenhuis- of verpleeghuiszorg, waar de beslissing noodzakelijkerwijs bij een professional berust. Er is een duidelijk onderscheid tussen de beslissingsbevoegdheid in de formele/ informele zorg en die van ziekenhuispersoneel. Als u optreedt als zorgverlener, moet u het bovenstaande met de patiënt of zijn familie bespreken.
U moet ook alternatieve zorg met de patiënt of zijn familie bespreken als u de verantwoordelijkheid voor de zorgverlening overneemt. Hierbij moet u denken aan de mogelijkheid om commerciële zorgvoertuigen te kopen of te leasen, of om deze in het huis van de familie te beheren. Deze voorzieningen zijn vaak essentieel voor mensen die niet in staat zijn alleen te wonen.
Ten slotte is het van essentieel belang dat u ervoor zorgt dat er regelmatig accurate informatie beschikbaar is voor de patiënten of hun naasten. De vragen moeten duidelijk zijn, zodat ze worden beantwoord als de patiënt of de familie daarom vraagt, ze snel worden gesteld en er een hoge mate van tolerantie is voor dergelijke vragen. Per definitie moet er informatie beschikbaar zijn over de huidige toestand van de persoon, de behandeling, vroegere behandelingen, de verwachtingen voor de toekomst en de verantwoordelijkheid voor ondernomen acties.
Nu er een acuut tekort is aan verzorgers in de gemeenschap, wenden veel mensen zich tot familieleden of vrienden als hun voornaamste bron van informatie. Wanneer deze beschikbaar is, kan dit de perfecte gelegenheid zijn om informatie in te winnen bij mensen in de gemeenschap die persoonlijke ervaring hebben met de specifieke situatie. Dergelijke informatie kan betrekking hebben op welke behandelingen zijn geprobeerd, of welke maatregelen beschikbaar zijn voor de kleine noodgevallen, en hoe lang de zaak waarschijnlijk zal duren.
Omgekeerd, wanneer er geen informatie voorhanden is, wordt uw taak als verzorger veel moeilijker. Er komen minder bezoekers, er wordt minder informatie uitgewisseld, en de verantwoordelijkheid voor dit alles moet direct op uw schouders komen te liggen. Deze extra verantwoordelijkheid kan het moeilijk maken om in te schatten hoeveel de patiënt of de familie nodig heeft. Het kan ook moeilijker zijn om ervoor te zorgen dat de persoon of de familie de aanwijzingen die u geeft, begrijpt.
Met een paar eenvoudige stappen kunt u mensen de duidelijkheid en informatie geven die ze nodig hebben. Ten eerste, werk samen met de patiënt of familie om de individuele omstandigheden beter te begrijpen. Waar leed de persoon vroeger onder? Onder welke omstandigheden kunt u nu helpen? Wat zijn voor hen belangrijke aspecten van hun leven? Wat kan er nu worden gedaan om een verandering teweeg te brengen, en wat zou onder eventuele bestaande polissen vallen?
Met deze informatie zou u een beter en vollediger antwoord moeten kunnen geven op de vraag, wat biedt hospicezorg het individu op dit moment? Visualiseer vervolgens de mogelijkheden die het programma biedt. Wat stellen zij zich voor? Beoordeel vervolgens de kosten voor elke dienst. Hoe zal dat de begroting in de toekomst vormgeven? Wat is het operationele budget op basis van dit programma? Tenslotte, identificeer alle onverwachte kosten die kunnen ontstaan. Zal dit worden gedekt door de verzekering? Omvat deze programmatische maandelijkse bijdrage alleen basisbehoeften?
De mening van een opgeleide gerontoloog kan van onschatbare waarde zijn bij het geven van een advies aan de patiënt of de familie. De uiteindelijke beslissing ligt echter bij de arts of een andere deskundige die bij het besluitvormingsproces betrokken is. Het zorgteam bestaat uit artsen, verpleegkundigen, maatschappelijk werkers, ambulante en in-home gezondheidszorg, fysiotherapeuten, samen met een verscheidenheid aan medische hulpmiddelen. COPD nee-zeggers en familieleden. COPD sympathisanten en vrienden.
   

Author